„Aby zdobyć wielkość, człowiek musi tworzyć”

Antoine de Saint-Exupéry

 

Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: aktualnosci Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: o nas Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: misja Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: warsztaty Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: partnerzy Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: czytelnia Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: Opis: kontakt

 

Gdy dorośli się smucą…

 

 

Można przyjąć, że ludzie rozmawiają ze sobą w celu porozumiewania się. Nadając informację mamy nadzieję, że odbiorca prawidłowo ją zrozumie. Najczęściej spotykane nieprawidłowości w komunikacji między rodzicem a małym dzieckiem prowadzące do nieporozumień i konfliktów spowodowane są zaburzeniami spójności przekazu. Gdy słowa nie pasują do tonu głosu, ton głosu do mimiki twarzy, gesty do słów - trudno o porozumienie. Zgodzimy się, że groźny ton głosu i jednoczesny uśmiech na twarzy budzą mieszane uczucia.

            Dorośli poruszają się w świecie komunikacyjnych niuansów nieco pewniej - niejednokrotnie spotkali się z takimi formami przekazu jak ironia czy sarkazm. Dzieci są wobec takich komunikatów bardziej bezbronne. Do około 6 - 7 roku życia dziecko nie jest w stanie, z uwagi na stadium rozwoju, zrozumieć ironicznego żartu. Intuicyjnie wyczuwa zgrzyt między treścią werbalną, a niewerbalnym komunikatem jednak jego świadomość w tym nie uczestniczy na poziomie rozumienia. Gdy np. smutny rodzic zaprzecza, że jest smutny sygnał, który dociera do dziecka brzmi: uwaga, coś jest nie tak! Nie jest w stanie nazwać czy zracjonalizować problemu niepewności co do przekazu, skutkiem czego pozostaje w nim uczucie obawy, niepewności i lęku. Nadużywanie wobec dzieci tego rodzaju niespójnych przekazów utrudnia prawidłowy rozwój społeczno - emocjonalny, powoduje trudności z nauką weryfikacji kłamstwa i prawdy oraz kumuluje zbędne napięcie.

            Rodzice miewają trudności ze szczerością wobec swoich dzieci. Czasem prawda wydaje się zbyt bolesna lub trudna do udźwignięcia dla dziecka. Słusznie, dzieci są bardzo delikatne i wrażliwe, potrafią przejąć się błahą sprawą i tygodniami się nią zamartwiać dlatego nie można ich obciążać problemami dorosłych. Jednak w sytuacji gdy dziecko widzi, że rodzic przeżywa autentyczny smutek lub złość powinien on być z dzieckiem szczery i przyznać się do przeżywanej emocji. Nie trzeba wchodzić w zawiłości sytuacji, dziecko nie jest równorzędnym partnerem do rozmowy dla dorosłego i nie może być powiernikiem jego trosk. Należy to zrobić w sposób, który pomoże dziecku odzyskać poczucie bezpieczeństwa. Nie uczmy dzieci, że smutek czy żal jest czymś, co należy tłumić lub ukrywać, czymś nienormalnym. Jak to zrobić? Wystarczy, że powiemy: "Jestem smutna, ponieważ babcia odeszła. Bardzo mi jej brakuje" lub "Jestem zła, ponieważ miałam zły dzień w pracy, ale bardzo się cieszę, że znów jestem w domu z Tobą".

 

            Po tego rodzaju komunikacie należy zapewnić dziecko o swojej bezwarunkowej miłości i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. Trudniejsze sytuacje można przybliżać dziecku przy pomocy pluszaka, który opowiada w zawoalowany sposób o danym problemie. Trudny przekaz jest wtedy złagodzony, a nasze uczucia wyrażone.

Tego rodzaju rozmowy są dobrym punktem wyjścia do rozmowy na temat wyrażania uczuć i emocji oraz ich prawidłowego odczytywania u innych. W nauce tej trudnej dla malucha sztuki mogą pomóc następujące ćwiczenia:

1.Zabawa w odgadywanie intencji; rodzic stara się nadawać sprzeczne komunikaty, np. marszczy brwi i mówi dziecku komplement. Zadaniem dziecka jest odgadnięcie, co tak naprawdę myśli i czuje dorosły. Ze starszym dzieckiem można zamieniać się rolami.

2. Dzienniczek uczuć i emocji - zeszyt, w którym dziecko może wyrazić swoje uczucia. Można założyć kilka takich zeszytów - np. do wyrażania smutku, złości i radości. Można w nich rysować, wyklejać, malować sytuacje przeżywane przez dziecko. Każdą pracę można opatrzyć tytułem lub krótkim opisem sytuacji. Zaletą tego rodzaju dzienniczków jest możliwość powrotu do danego zdarzenia - np. trudnego - i spojrzenie nań z dystansem gdy emocje opadną. Dziecko dzięki temu  uczy się nazywać i wyrażać i akceptować swoje stany emocjonalne, co jest bardzo cenne dla jego prawidłowego rozwoju emocjonalnego.

            Nie zaszkodzi gdy rodzic weźmie czynny udział w takich ćwiczeniach - szczególnie gdy mowa o wyrażaniu emocji poprzez twórczość. Jesteśmy w codzienności obciążeni wieloma zmartwieniami, które generują najróżniejsze emocje. Kumulacja i tłumienie emocji prowadzą do poważnych problemów - długotrwały stres wpływa na zdrowie fizyczne. Zadbajmy o swoje dobre samopoczucie! Wszak zdrowy i szczęśliwy rodzic to zdrowe i szczęśliwe dziecko.

 

Autorka: Marta Makowska